Nieuws

“Een lang gekoesterde wens”

De repetities voor De twee gezichten van de Romantiek zijn in volle gang. Peter Dijkstra maakt ons deelgenoot van het idee achter dit programma.


MUSA

Hoe ben je tot deze selectie van liederen gekomen?

_42A6074De laatste keer dat ik met MUSA Romantisch repertoire heb uitgevoerd, is al een behoorlijk aantal jaren geleden. Ik vond het dus echt weer tijd voor een programma waarin het muzikaal idioom en teksten uit de Romantiek centraal staan. Ik heb gekozen voor werken die over het algemeen niet vaak worden uitgevoerd en die bovendien al lang op mijn wensenlijstje stonden. De liederen van Cornelius en Krenek zijn zelden te horen, en zelfs de Brahmskwartetten uit ons programma klinken niet vaak, meestal klinken de veel bekendere Zigeunerlieder op. 103. Röntgens motetten voor gemengd wilde ik ook erg graag in dit programma opnemen; niet alleen vanwege hun schitterende romantische stijl, maar ook omdat ik het belangrijk vind dat Nederlandse koren ook werken van Nederlandse componisten uitvoeren.

.

Naar wat voor soort uitvoering streef je met MUSA in dit concert?

Wat mij aan dit repertoire zo aanspreekt is de diepgang die inherent is aan de teksten en de composities. Omdat het Duits dicht bij onze eigen moedertaal ligt, kunnen we in onze uitvoering ook gemakkelijker en directer tot de betekenis van de stukken doordringen. Ik wil deze liederen met MUSA echt zingen vanuit een warme, expressieve instelling. Ik zoek dus naar een koorklank die ronder, voller, warmer is. Het klankideaal in Nederland is mijn inziens vaak erg gericht op het verkrijgen van helderheid, maar dit leidt vaak tot een wat steriele klank. Mijn ervaringen als chefdirigent van het Chor des Bayerischen Rundfunks zijn hierin voor mij bepalend geweest en hebben mijn smaak zeker enigszins beïnvloed. In de Beierse koortraditie geldt, mede doordat de spreektaal daar van nature wat ronder is, een wat warmer klankideaal, waar ik erg van houd.

.

Wat is voor jou de voornaamste verbinding tussen deze werken?

Schermafbeelding 2016-05-01 om 21.04.08Alle stukken reflecteren op de een of andere manier op de ‘zieleroerselen van de mens’. Van de overwegend lichtvoetige lentedromen in Cornelius en Brahms, tot de soms melancholische overpeinzingen over de vergankelijkheid in Kreneks toonzetting van Hölderlin en daarnaast de meer existentiële vragen die bij Röntgen en Rautavaara aan de orde komen. Die erste Elegie van Rautavaara vormt een bijzonder, neo-Romantisch sluitstuk van het programma. Zowel de muziek als de tekst hebben een bepaalde dromerigheid die je fantasie prikkelt en waar je nauwelijks je vinger achter kunt krijgen.

Eigenlijk komt de repertoirekeuze voort uit een heel intuïtieve selectie. Ik wilde graag een vernieuwend programma samenstellen met een aantal minder bekende stukken, waaronder Nederlands repertoire, maar vooral ook een paar lang gekoesterde wensen laten klinken. Je zou kunnen zeggen dat onze huidige concertreeks een eerlijke reflectie is van mijn persoonlijke favorieten en mede om die reden een sluitend, Romantisch geheel vormt.

Volg ons op Facebook en Twitter.